پدرم یک هفته است که چشمهایش را باز نکرده،لبهایش نخندیده...

ف.ص:

بزار تو روزایی که دیگه مشخص نیست فردایی من باشم یا تو

تو اینزمان شاید کم

بگم میدونم گاهی بهم فکر میکنی،گه گداری بیادمی

میخوام بگم میون فکرات اینم مرور کن که من

هیچوقت نتونستم دوست نداشته باشم

حتی تا همینچند لحظه پیش که خوندیش...

+شادمهر عزیز ممنونم ازت که این بیت از ترانه رو با همه وجودت خوندی:

«عشق یه آینه است،تو هرچی حس کنی تو دل منم هسست

عشق یه اعترافه چجوری بگم نیست وقتی میدونم هسسست»

ف.ص:

به وقت این دفتر

هشت سال پیش در هشتم را رو به دروازه چشمانم گشودم ،تورا با عشق شروع کردم و با عشق میخواهم به پایان برسانم

شاید بهانه ای باز مرا برگرداند به اینجا که قدرت انگشتانم را برگردانده باشد قدرت ذهنم را تا بتوانم با کلمات مرحمی باشم برای التیام زخمهایی که هیچگاه درمان نشد...

پایان هشت سال فکر/ پایان نودوهشت/پایان درهشتم...

الهی به امید

۱۳۹۹/۰۱/۰۱

ف.ص: امیدوارم کسی انقدر تلخ آزموده نشه اینجوری با واقعیت مواجه نشه نمیدونم چجوری اونقدر سخت گذشتن دیدن و تکرار چندین باره تک تک اون کلیپای کوتاه وقتی با دیدن یه چیزایی همه ی خاطراتت آوار شد روسرم وقتی میفهمب مخاطب هیچکدومشون تو نیستی. اصلا تو مخاطب

ف.ص: رفتم و به خودم قول ننوشتن دادم،قول نگفتن،قول نخواستن،قول برنگشتن،برای چندمین بار با گریه رفتمو با دلتنگی برگشتم.... فکر میکردم این اشتباهو چجوری طاقت بیارم،چجوری میتونم این فکرارو شبانه روز از سرم بیرون کنم،وقتی سرکارم،وقتی دارم غذا میخورم ،وقتی

ف.ص: شب که میشود بیشتر از هرچیزی به تو فکر می کنم شب ها خصوصی ترند و تو خصوصی ترین بخش زندگی من هستی... شبها که صدای نفس هایت گوش مرا پر نمیکنند، و توی چشمهات زل نمیزنم، به توفکر میکنم. به بوسیدن مژه هات،به جو گندمی موهات،به فشردن دستت،به صدای زمزمه